Diagnose Autisme, wanneer vertel jij dat je kind?

Kind met diagnose

Als je kind de diagnose Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heeft, zul je dat toch een keer moeten vertellen. Wanneer en hoe vertel je dat je kind? En wil je je kind dat wel vertellen? Het is een moeilijk te beantwoorden vraag, waar menig ouder mee worstelt. Sommige ouders kiezen er bewust voor om hun kind niet te belasten met zo’n diagnose, terwijl anderen het gewoon vertellen. Als ik heel eerlijk ben denk ik ook dat er geen eenduidig antwoord op is. Het is iets wat ieder voor zichzelf moet bepalen. Daarnaast is één en ander is ook sterk afhankelijk van de mogelijkheden van het kind zelf.

En niet geheel onbelangrijk: hoe zit je er eigenlijk zelf in?

Acceptatie

Eindelijk kan ik nu zeggen: Ik heb geaccepteerd dat mijn kind een diagnose heeft. Daar heb ik wel 5 jaar over gedaan. Waar ik mee zeggen wil dat zoiets niet van de één op de andere dag gaat. Acceptatie is een langdurig proces waarin je periodes van o.a. ongeloof, verdriet en boosheid doorleeft. Tussendoor gebeurt er dan ook nog een hoop met je kind, je gezin en jezelf waardoor je er soms niet eens aan toe komt om het rustig te verwerken én accepteren.

Erg lang heb ik er tegen aan gehikt en me afgevraagd: wanneer en hoe zal ik het vertellen? Zelf vond ik het idee van een Autisme diagnose lange tijd zwaar te dragen. Het besef dat het opgroeien bij mijn kind niet zonder slag of stoot zou verlopen vond ik moeilijk, zowel voor hem als voor mijzelf. Ergens heb ik er toen min of meer voor gekozen om ermee te wachten. Ik wilde hem ook absoluut niet in de war te maken, terwijl hij al zo hard werkte om de wereld om hem heen te begrijpen en zijn draai te vinden. Ik vond het wel even genoeg zo.

Daarbij komt dat wanneer ik mijn kind zou vertellen dat hij Autisme heeft, het bij mij ook een plekje moet hebben gekregen. Alleen dan kan ik hem met een goed gevoel uitleggen wat hij heeft, hoe zijn hersenen werken en eventueel wat voor verschillen er zijn met andere kinderen. Dat goede gevoel is erg belangrijk want kinderen voelen het toch, wat jij echt voelt, ook al doe je of het niet zo is. Het voordeel van wachten is ook dat het veel gemakkelijker is iets moeilijks te vertellen, wanneer je er zelf minder of geen moeite meer mee hebt.

Zodra mijn kind eenmaal goed weet wat er met hem aan de hand is, zal ook hij het proces van verwerking en acceptatie door gaan maken. Ik voel dat ik nu, 5 jaar later, beter in staat ben om hem daarin op te vangen en te begeleiden dan een paar jaar geleden het geval was. Ik heb er dus voor gekozen om te wachten met vertellen totdat hij wat ouder was (10) en ik weer wat meer bij mezelf was.

Voorbereidend te werk gaan

In de tussentijd heb ik geprobeerd om veel aandacht te besteden aan het teruggeven aan mijn zoon wat er zoal bij hem hoort. Daarmee bedoel ik dat ik al zijn eigenschappen met regelmaat naar hem toe benoem. Zo leert hij zichzelf kennen. Dat doe ik zo’n beetje vanaf dat ik een redelijk inzicht heb in de diagnose en alles wat daarbij hoort. Wanneer ik merk dat hij ergens goed in is benoem ik dat (uiteraard) en wanneer ik zie dat hij moeite heeft met dingen vanuit zijn Autisme benoem ik dat net zo.

Ik leer hem bijvoorbeeld dat hij moeite heeft met plotselinge dingen of met harde geluiden. Dat hij snel boos kan worden omdat het hem wat eerder teveel is. Eigenlijk alle dingen die bij zijn Autisme horen geef ik hem terug. Vaak ook met een oplossing: hoe kun je er nou voor zorgen dat? Of wat kun je doen om rustig te blijven? Nu hij ouder wordt merk ik dat het werkt. Laatst was hij op een feestje en op een gegeven moment ging hij bij een vader staan met de woorden: “Ik kom even hier staan want daar is het zo druk”. Als ik dat dan later terug hoor van die vader is dat natuurlijk heel erg fijn om te horen.

Hij leert dus op zichzelf te letten en ook zijn emoties te herkennen. Wanneer hij zichzelf dan goed kent is de stap om hem te vertellen over de diagnose heel veel kleiner geworden. Je kunt dan eigenlijk op dezelfde wijze dingen benoemen maar er dan een “etiketje” aan vast maken.

Wat ik ook heb gemerkt is dat mijn zoon erg opbloeit wanneer ik hem iets over mezelf vertel. Of duidelijk maak dat iedereen wel dingen heeft waar ze niet goed tegen kunnen of niet goed in zijn. Zo heeft hij nogal moeite met lezen. Om hem te helpen dit meer te accepteren vertelde ik hem dat ik niet goed ben in rekenen. Het was zo grappig om te zien hoe hij dat voorbeeld steeds weer aanhaalde, ook bij andere mensen. Het maakte het voor hem duidelijk minder erg.

Diagnose Autisme, hoe vertel je het je kind?
Getekend door Kay Zwiers in 2010, hij was toen 7 jaar.

Voor de volledige strip klik je hier .

Nu je hier mijn verhaal hebt gelezen over de diagnose Autisme vertellen aan je kind, ben ik natuurlijk erg nieuwsgierig hoe dat voor jou is.

Hoe denk jij erover en heb jij het verteld aan je kind en zoja hoe dan? Laat het mij hieronder in een reactie weten!

 

Plaats een reactie

comments