Hoezo, Autisme?

Autisme? Ik zie het niet!

Ouders van kinderen met Autisme hebben deze opmerking waarschijnlijk meer dan eens gehoord. En het klopt, je ziet het ook vaak niet. Mijn zoon bijvoorbeeld ziet er heel gewoon uit, knap zelfs, al zeg ik het zelf! Hij is lief, zorgzaam, behulpzaam, grappig en altijd in voor gezelligheid of een feestje.Toch leeft hij in een andere wereld dan wij zonder Autisme.

Autisme is een pervasieve ontwikkelingsstoornis. Pervasief wil zeggen: diep doordringend in alle hersengebieden. Dat betekent dat er op alle ontwikkelingsbieden opvallendheden zijn. In het ergste geval kunnen die opvallendheden leiden tot grote problemen voor het kind zelf maar zeker ook voor zijn omgeving.

De wereld, zoals wij deze kennen, is voor mijn zoon en vele andere kinderen door hun Autisme, een ingewikkelde, moeilijk te begrijpen, onvoorspelbare en daardoor vaak onveilige plek.

Het is om die reden van groot belang dat Autisme beter begrepen wordt. Op die manier kan er meer begrip ontstaan voor wat deze speciale kinderen en hun omgeving dagelijks moeten verwerken en opvangen.

Kenmerken van Autisme

Hieronder maak ik een opsomming van de opvallendheden cq. problemen die ik dagelijks zie bij mijn zoon en die horen bij de diagnose Autisme Spectrum Stoornis.

Autisme uitleg

Contact maken

Vroeger werd Autisme veelal als contactstoornis omschreven. Mijn zoon maakt wel contact maar op een vreemde of ongewone manier. Dat wordt ook wel “active but odd” genoemd. Oogcontact is wel wat aanwezig maar nooit lang. Het contact dat hij met mij heeft is meer een instrumenteel contact, dus veelal contact voortkomend uit dat hij iets nodig heeft en nauwelijks gebaseerd op wederkerigheid.

Omdat mijn zoon mijn eerste kind was, heb ik het altijd moeilijk gevonden om te begrijpen wat er nu precies bedoeld werd met wederkerig contact. Pas toen ik 8 jaar later mijn dochtertje kreeg, werd mij dat pijnlijk duidelijk.

Verder is er bijvoorbeeld ook weinig sprake van een echt gesprek. Een gesprek met mijn zoon bestaat veelal uit het stellen van vragen. Hij stelt vragen en je merkt dan dat hij veel van het sociale aspect mist wat bij een gesprek hoort. Omgekeerd bestaat mijn aandeel van ons contact ook uit het stellen van vragen, om zo mijn hoognodige informatie te verkrijgen over wat er zoal in hem omgaat.

Mijn zoon voelt ook niet automatisch aan wat er van hem verwacht wordt. Non-verbale communicatie is daarbij erg moeilijk te begrijpen voor hem. Ik denk dat het niet aanvoelen van wat er van je verwacht wordt, de kern raakt van wat Autisme is of wat men bedoeld met contactstoornis. De gevolgen hiervan dringen door op alle sociale en relationele vlakken. Daarbij speelt ook het empathisch vermogen een grote rol. Mijn zoon kan zich niet of nauwelijks inleven in de gevoelens van anderen.

Taalontwikkeling

De taalontwikkeling komt vaak later of soms helemaal niet op gang. Er is meestal sprake van een achterstand die bij mijn zoon al op 3,5 jarige leeftijd ondersteund moest worden bij een logopedist.Hij had moeite met de klanken en maakte ook eigen woorden, zoals een vliegtuig voor hem een “aluis” was. Hij was moeilijk verstaanbaar voor anderen wat nog heel wat jaartjes geduurd heeft. Uiteindelijk kende hij gelukkig op 8-jarige leeftijd alle letters van het alfabet en begrijpt nu iedereen wat hij zegt.

Taal neemt mijn zoon ook heel erg letterlijk. Een mooi voorbeeld is dat ik tegen mijn partner zei dat ik de ham in honderd stukjes had gesneden, waarop mijn zoon meteen kwam kijken en bij de eerste aanblik zei dat het écht wel meer dan honderd stukjes waren.

Of toen ik iets ging terugbrengen naar een winkel en zei dat ik mijn geld terugwilde waarop hij zei: “Nou, je krijgt jouw geld echt niet terug hoor, nee, dat hebben ze allang aan iemand anders gegeven.” Spreekwoorden of gezegdes die veelvuldig in taal gebruikt worden zijn raadselachtig voor hem en vragen extra uitleg.

Angsten

Er is moeite om fantasie en werkelijkheid van elkaar te onderscheiden. Problemen met het voorstellingsvermogen. Dat op zich geeft al een hoop angst. Hij is liever niet alleen op straat. Hij is bang voor beestjes in de woning en durfde daardoor niet meer naar het toilet. Bang voor geluiden. Volgde mij als kleine jongen overal naartoe. Zelfs als ik op het toilet was, stond hij op de deur te bonzen omdat het feit dat ik even uit het zicht was hem angst gaf. Nu gaat het gelukkig wat beter.

Motoriek

Opvallende dingen in de motoriek van mijn zoon zijn wat houterige bewegingen, opvallend loopje, moeite met het evenwicht, kan niet hinkelen, fladderen met handen/armen bij opwinding. Fladderen deed hij trouwens al direct na de geboorte. Moeite met bal vangen. Kon niet springen op een leeftijd dat hij dat wel zou moeten kunnen. Kan sinds dit jaar fietsen en heeft nu ook zijn zwemdiploma gehaald.

Zintuiglijke verschijnselen

Alles wat via de zintuigen binnen komt wordt bij een kind met Autisme anders verwerkt door de hersenen dan bij kinderen zonder Autisme. Dit worden ook wel sensorische problemen genoemd. Er is moeite om binnenkomende informatie te filteren en/of te verwerken. Daardoor raakt een kind met Autisme veel sneller overprikkelt. Er zijn ook momenten dat informatie wel binnenkomt maar niet wordt opgeslagen.

Problemen die dit geeft zijn het meest te merken in het niet tegen harde geluiden kunnen, niet tegen een drukke menigte kunnen, last hebben van kleding, naadjes, draadjes in sokken en ondergoed, geurtjes, lichten zoals discolampen. Maar ook de smaak van eten, structuur van eten, zelfs de kleur van eten (bruiner aardappeltje dan de week ervoor) zorgen voor blokkering van zijn “systeem” wat gepaard gaat met verzet en zelfs plotselinge boosheid op kan wekken. Hij proeft het zelfs als ik een ander soort boter op zijn brood smeer.

Tanden poetsen, haren wassen en kammen is ook altijd een dramatische aangelegenheid geweest, zowel voor hem als voor mij. Hij heeft een zintuiglijke overgevoeligheid die voor ons zonder Autisme maar moeilijk voor te stellen is.

Weerstand tegen veranderingen

Veel moeite met veranderingen. Hij kan niet goed omgaan met verrassingen. Dit kan al zijn: onverwacht bezoek, plotseling nog even boodschappen moeten doen. Een andere route nemen dan normaal. Als ik mijn zoon plotseling iets te doen vraag is zijn antwoord standaard: nee en wordt vervolgd met verzet. Hij moet altijd en overal op voorbereid worden want hij houdt het liefst op een rigide manier vast aan steeds dezelfde routines en structuren. Als iets anders loopt dan is hij zijn houvast kwijt en is alles weer opnieuw wennen. Denk maar eens aan het weer naar school gaan na de vakantie. Het liefst is voor hem alles steeds hetzelfde. Dat geeft hem rust en veiligheid.

Spel

Mijn zoon speelt niet. Toen hij klein was speelde hij een beetje, dat wil zeggen heel wat jaren met pannen. Daar had hij een grote voorliefde voor. Met zijn andere speelgoed speelde hij niet of nauwelijks. Ik ben wat winkels afgeweest om weer iets nieuws te halen wat hem dan mogelijk tot spel zou brengen. Van fantasiespel was geen sprake. Duploblokken gingen in de pan en moesten geroerd worden als soep. Verder kwam het niet.

Hij had en heeft door zijn Autisme nog steeds een zeer beperkte interesse. Hij is wel gek op bouwen met Lego. Hij bouwt netjes volgens de tekening en als het klaar is, dan staat het voor de sier. Er mee spelen doet hij niet. Het gevolg is dat hij zich eigenlijk altijd verveelt en daarmee dan veel beroep doet op mij.

Vriendjes heeft hij niet veel en allemaal van zijn school, speciaal onderwijs. In contact met vriendjes is hij graag bepalend want dat zorgt voor de minste verrassingen. Als alles gaat zoals jij dat wil, hou je het allemaal in de hand en ook dat geeft dan weer veiligheid.

Dat bepalende is ook sterk aanwezig in het contact wat hij heeft met volwassenen en wel om dezelfde reden. Het is veilig als alles precies zo gebeurd zoals jij het van tevoren bedacht had. Het geeft vaak problemen omdat ik als moeder graag zelf degene ben die bepaald hoe één en ander gaat gebeuren.

Stemmingswisselingen en driftbuien

Alle dingen die ik hierboven beschreven heb zorgen bij mijn zoon voor veel stemmingswisselingen. Zo kan hij plotseling zeer boos worden en schreeuwen. Soms gaat dat gepaard met agressie tegen spullen of het slaan met deuren. Soms is de reden waarom meteen duidelijk maar er zijn genoeg momenten dat ik de aanleiding echt gemist heb.

Wanneer hij er niet zelf uit kan komen, kan hij doorslaan in een driftbui waarbij ik hem heel stevig tegen me aandruk en hem vasthoudt tot hij gekalmeerd is. Hij heeft veel moeite emoties bij zichzelf te herkennen en deze vervolgens op een adequate wijze te uiten. Hij reageert vaak heel primair met schelden, schoppen en gooien omdat hij niet anders weet. Hij leert gelukkig steeds meer, maar dit proces neemt jaren in beslag en moet voortdurend herhaalt worden omdat het moeilijk beklijft.

Dit is dus Autisme! Uitgelegd zoals ik het zie bij mijn zoon. Bij andere kinderen kan het er anders uitzien maar over het algemeen vallen alle opvallendheden wel onder dezelfde kenmerken.Mensen zien meestal niet hoeveel last hij heeft van zijn Autisme. Hij is in het bijzijn van andere mensen meestal stil en rustig aanwezig waardoor ze niet zien wat er werkelijk speelt. Wat je niet ziet betekent dus niet dat het er ook niet is.

Is mijn zoon ongelukkig? Nee, helemaal niet. Op sommige momenten, net als jij en ik. Heeft hij hulp nodig? Ja dat wel, immens veel hulp. Maar vooral veel liefde, aandacht en geduld om te leren omgaan met zichzelf en met onze wereld waarin wij ook nog heel veel kunnen én moeten leren over Autisme.

21 comments for “Hoezo, Autisme?

  1. 14 oktober 2016 at 10:57

    Wat een mooie blog. Autisme is voor buitenstaanders een onbekende wereld, daar ben ik ook tegenaan gelopen. Ik ben pas een blog begonnen over mijn zoon en zijn pdd-nos en daarin staat ook een tekst over hoe het werkt bij mijn zoon. Dit heeft mijn omgeving wel geholpen om te berijpen hoe het bij hem werkt, zonder alle medisch uitleg.

  2. Patricia
    20 september 2016 at 20:33

    Hoi! Ik ben mama van een heerlijk zoontje van 3 jaar. Ik wist al van baby af aan dat mijn Bram anders was en zich anders ontwikkelde dan de meeste van zijn leeftijd. Ik herken zoveel in jou verhaal. Het probleem is idd dat ik veel weerstand krijg van mijn familie en man. Die willen er allemaal niks van horen. Nu wel van de fysio en psycholoog bevestiging gekregen dat Bram een gedragsregulerings stoornis heeft en een sensomotorische stoornis. Nu ik weet wat hij heeft gaan er wel heel veel deuren open qua hulp en therapie om het voor hem en ons als gezin beter te maken. Ik ben er alleen maar blij mee. Je kan er ook niks aan doen maar dan weet je zeker dat Bram er niet gelukkiger van wordt! Xxx suc6 met jou zoontje

  3. Mayke
    19 juli 2016 at 23:22

    Met veel belangstelling heb ik vrijwel je hele website gelezen. En wat herkenbaar, al vind ik niet dat ik dat mag zeggen.
    mijn zoon is nu 4,5 jaar en gaat sinds een half jaar naar een reguliere basisschool. Hij heeft geen diagnose van wat dan ook. Maar… op het kdv is hij gescreend( zeer oppervlakkig) door iemand van het jeugteam, omdat het kdv vond dat hij opviel in zijn gedrag. Advies medich kinderdagopvang, maar dat kwam nogal koud op ons dak vallen en 1,5 maand vvor hij 4 werd.
    In groep 1 doet hij het best goed. Hij wordt goed gemonitord en er is regelmatig overleg met school. Maar ook zij geven aan dat hij afwijkt van de mainstream, zeg maar. Tot nu toe hadden wij nog geen probleem met hem, maar zijn gedrag wordt steeds moeilijker te corrigeren, waardoor wij nu op het kruispunt staan of we een volgende stap moeten gaan zetten naar een onderzoek/diagnose naar wat dan ook.
    die weerstand komt ook door onze omgeving, mijn ouders zeggen doen, want zij zien met 8 kleinkinderen ook verschillen. Mijn schoonouders zijn ernorm tegen “Er is niets met hem aan de hand, je moet zo’n kind geen etiket opplakken”.
    Dit soort opmerking lijken soms zwaarder te wegen, maar we zijn nu toch op een punt aangekomen dat we willen weten of er inderdaad ” niets met hem aan de hand is”

    • 14 oktober 2016 at 10:35

      hoi Mayke

      Het onbegrip van de omgeving is er en zal er altijd zijn. Als jouw gevoel zegt dat je hem wilt laten onderzoeken, dan zeg ik doen! Bij mijn zoon deed de ggd de uitspraak dat hij anders was en zo is het balletje gaan rollen. Ook al zie je zelf ook wel dat je zoon anders is.
      Een aantal mensen in mijn omgeving snapte het ook niet, waarom ik zei dat mijn zoon anders is. Ieder kind is toch anders en je moet je niet zo druk maken was de reactie. En een etiket is een voordeel, want met deze stempel kan je wel de hulp krijgen die nodig is.

  4. Hanneke wisse
    25 februari 2016 at 14:41

    Inderdaad autisme is er in vele verschillen in mijn ogen hetzelfde als dat alle mensen verschillend zijn. Alleen met een kind van 5 jaar is het moeilijk zoeken naar de juiste liefdevolle opvoeding mede doordat er van zijn kant zoveel woede uitbarstingen komen .

  5. Amira
    5 januari 2015 at 22:16

    Hallo Anouk,

    Ik lees veel verhalen over mensen met een kind met autisme.
    En veel daar van zijn erg negatief, daar baal ik enorm van.
    Jouw verhaal is een van de eerste die eerlijk is en niet super negatief.
    Ik heb zelf autisme. Asperger om precies te zijn.
    Gediagnosticeerd toen ik 8 was, ben inmiddels 20.

    En ik denk dat ik voor een groot deel van de mensen met autisme kan zeggen: het is niet leuk om het te hebben. Omdat ik persoonlijk niet altijd even tactisch ben(om het zacht uit te drukken) kom ik vaak bot en gemeen over, terwijl ik het niet verkeerd bedoel. Dat doet bij mij ook zeer.

    Ik weet niet hoe het met jouw zoon in de toekomst zal zijn, Het enige wat ik kan doen is vertellen hoe ik me ontwikkelt heb.
    Ik ben inmiddels dus 20 en krijg nog steeds hulp van de GGZ.
    Ik heb momenteel als hulpverleners: een ervaringsdeskundige (waar ik nu op mijn leeftijd veel aan heb maar op jouw zoons leeftijd denk ik niet), een casemanager, een psycholoog(die mij emdr gaat geven vanaf komende woensdag….. spannend!) en ik heb een psychiater maar wat die voor mij alleen maar doet is medicatie uitschrijven. Ik heb eigenlijk heel mijn leven medicatie geslikt. Mijn laatste medicatie soort heb ik 7 jaar geslikt en ben een aantal weken geleden gestopt, Het gaat nu beter met dan toen ik nog medicatie slikte(maar das verschillend per persoon)

    Ik kan mijn gevoel tegenwoordig beter verwoorden dan menig ‘normaal’ persoon en heb ooit van een psycholoog de opmerking gekregen dat ik mensen juist te veel aankijk. Het is mij zo geleerd om mensen aan te kijken dat ik nu niet meer versta wat mensen zeggen als ik hun niet aan kijk.

    Ik heb een relatie al bijna 3 jaar en de redenen dat de communicatie ooit moeizaam verloopt zijn: 1 dat ik alles heel letterlijk neem en totaal niet tussen de regels door kan lezen. Als hij iets zegt en ik hoor wat hij zegt maar niet wat hij daadwerkelijk bedoelt dus dat is 1 obstakel en 2 hij heeft geen autisme maar hij is minder goed in vertellen wat hem dwars zit en wat hij voelt.

    Mijn nederlands en engels is heel goed maar mijn duits is dramatisch. Dus het wil niet altijd iets zeggen als je goed bent in 1 vreemde taal.

    Ik hoop dat dit je iets van hoop geeft.

    Als je vragen aan me hebt kun je die altijd stellen( in de groep op facebook waar jij een bericht in had gezet met een verwijzing naar deze blog kun je me denk ik wel vinden)

    Succes en vergeet niet om ook van hem te genieten. Hoe moeilijk het soms ook voor je kan zijn , hij heeft ook zijn leuke en schattige dingetjes.

    • 7 januari 2015 at 09:16

      Beste Amira,

      Ik vind het heel fijn dat jij hier jouw verhaal hebt geschreven. Het geeft mij zeker hoop als ik lees hoe ver jij bent gekomen. Ik denk dat andere ouders ook hoop kunnen krijgen uit jouw verhaal. Jij mag supertrots zijn op jezelf want je hebt er hard voor gewerkt, en nog steeds werk je er hard aan! Ik ben blij te lezen dat je mijn blog eerlijk vind en niet super negatief. Dat vind ik een mooi compliment. Ik ben erg gek op mijn zoon en heb hem graag om mij heen.Daarom zal ik ook zeker van hem blijven genieten want het is een lief, grappig en heel speciaal kind! Ik wens jou veel succes met de EMDR vandaag en ik wil je bedanken voor je verhaal. Super!

    • Hanneke wisse
      25 februari 2016 at 14:28

      Ik Ben een Oma van een kleinzoon van5 jaar die autistisch is . Als Oma voel ik Dat. Hij het moeilijk heeft en zou Willen Dat. Ik kon helpen

    • 14 oktober 2016 at 10:51

      Hoi Amira

      Het is wat Anouk al zegt zeker fijn om jouw verhaal te lezen. Mijn zoon is nu 7 en heeft pdd-nos.
      Knap dat je alle hulp aanneemt en dat je zover bent gekomen.
      Daar mag je zeker trots op zijn.

  6. pat
    2 januari 2015 at 16:37

    Onze dochter is alweer 9, wordt nu behandeld voor ptss (pos traumatische stress stoornis) omdat ze nogal vaak ziek is geweest en zodoende ook wellicht traumatische dingen in het ziekenhuis enzo heeft doorlopen.
    Echter zijn haar gedragingen ook zo kenmerkend voor autisme…. ze is zoooooo bang, vooral als iets net iets anders loopt als normaal, heeft geen vrienden, heel gericht op mij omdat ik haar nog wel eens wel begrijp, kan niet goed slapen (helaas ook niet zonder mij, zucht), praat “schattig”; ja nu, maar als ze straks 19 is, is dat schattige ronduit kinderlijk; en verkeert vaak in haar eigen wereld (dromerig, niet aanwezig, etc) kan uren praten over haar ding (computerspel of vissen uit aquarium, maar niet over school, dagelijkse zaken, gevoelens, het weer van mij part!!
    maar van buiten zie je niks……. en ze haalt ondanks zo vaak ziek (? te gestrest?) zijn voldoendes, ook al kwam ze binnen in groep 3 met twee jaar voorsprong op lezen en is die nu nog exact hetzelfde als toen, dus ondertussen een achterstand….

    en van buiten zie je niks………………………………………….

    • 5 januari 2015 at 14:07

      Hoi Pat,
      Wat afschuwelijk dat jullie dochter daar een ptss aan heeft overgehouden. Ik hoop dat ze een goede behandeling ervoor krijgt. Is Autisme overigens al uitgesloten? Het is niet onmogelijk dat het naast elkaar kan bestaan ptss en Autisme. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat ze goed herstellen zal.

  7. Arjanne
    28 december 2014 at 21:50

    Zeer herkenbare stukjes in de blog. Maar ga niet voorbij aan het feit dat elke autist weer anders is. Ze zijn niet in een bepaalde groep in te delen. Dit hebben wij met onze zoon – inmiddels 14 jaar – wel ervaren. Hij is uniek in zijn soort. Veel hulpinstellingen zijn gericht op groepen autisten en als je kind daar niet in past, weet men niet om te gaan met zijn stoornis met alle gevolgen van dien. Onze zoon is intelligent maar sociaal erg zwak terwijl de meeste intelligentie autisten ook sociaal aardig goed mee komen. Als een autist sociaal zwak is, hebben ze vaak een normaal tot laag IQ. En daar zijn instellingen en aanbieders van zorg veel meer op toegespitst. Dat is jammer en betekent enorm veel zoeken naar de juiste begeleiding. Gelukkig kunnen wij nu stellen dat onze zoon de juiste begeleiding krijgt maar dit heeft wel te maken dat wij als ouders zelf zeer actief op zoek zijn om hem de juiste begeleiding te kunnen geven. En dat betekent enorm veel geregel wat door veel mensen niet wordt gezien. De omgeving – lees maatschappij – zal nog veel moeten leren.

    • 29 december 2014 at 22:08

      Hoi Arjanne,
      Wat een moeilijke zoektocht zal dat geweest zijn, wanneer je zoon zo buiten de boot valt. Wel heel erg gelukkig dat hij nu de juiste begeleiding krijgt dankzij jullie inzet en doorzettingsvermogen. Daar mogen jullie trots op zijn! En inderdaad, het vele geregel, is maar moeilijk voor te stellen voor mensen die er zelf niet mee te maken hebben. Bedankt voor je reactie en veel succes met jouw zoon.

  8. Claudia
    28 december 2014 at 19:57

    Hallo Anouk,

    Fijn dat je jouw verhaal deelt. Ik denk dat voor veel ouders bovenstaande zeer herkenbaar is.
    Ik wil toch nog graag een opmerking maken… Ik lees aan het eind ‘vooral veel liefde, aandacht en geduld om te leren omgaan met zichzelf en met onze wereld waarin wij ook heel veel kunnen moeten leren over autisme…’ Dat is nou juist waarom het in zoveel gezinnen fout gaat en er zoveel kinderen met autisme niet begrepen of zelfs ongelukkig zijn.

    Een kind met autisme hoeft niet om te leren gaan met zichzelf! Een kind met autisme mag er ook zijn! Je bent wie je bent is een mooi begin…daar mogen ze trots op zijn…. Van daaruit bouw je op een positieve manier een band op met deze speciale kinderen.
    Het is juist de buitenwereld die fouten maakt in de omgang met deze kinderen, vaak ontzettend goed bedoeld overigens, waarop deze kinderen reageren. Het ligt niet aan het speciale kind, dat wordt weleens vergeten!
    En een groot struikelblok is het overvragen. Want we zijn geneigd doordat deze kinderen zelf geen contact maken, vragen stellen of iets vertellen, dat wij gaan vragen. Wij denken ze daarmee te kunnen helpen of ze iets aan te kunnen leren, met als gevaar dat ze overvraagd worden en zich nog meer gaan afsluiten voor de buitenwereld en geluiden, en nog meer veiligheid gaan zoeken in hun eigen wereldje of een boze bui krijgen.
    Omgaan met deze kinderen houdt in verplaatsen in het kind… En dat is voor heel veel mensen heel moeilijk. Deze kinderen kunnen heel veel aanleren, met veel geduld van ouders, verzorgers en anderen die met ze in contact komen.
    Ik lees ook hierboven “als ik mijn zoon plotseling iets te doen vraag”….niet vragen, maar een duidelijke korte opdracht geven. Niet teveel keuze geven en zoveel mogelijk structuur.
    Geef ze de tijd om iets te leren of zelf te doen… De klok van deze kinderen loopt anders dan de klok van onze maatschappij.

    Heel veel succes!

    Claudia

    • 29 december 2014 at 21:42

      Hallo Claudia,
      Ik vind wat jij schrijft een mooie aanvulling op mijn verhaal. Eerlijk gezegd heb ik er niets aan toe te voegen. Bedankt voor je heldere opmerkingen! Mooi gezegd: de klok van deze kinderen loopt anders dan de klok van onze maatschappij. Jij ook succes!

  9. Tamara
    28 december 2014 at 16:06

    Mooie herkenbare blog. In elke stukje herkende ik mijn dochter van 5 in. Ook aan haar zie je niet dat ze autisme heeft. Behalve dat ze nog niet goed kan praten. Dan krijg je de vraag: kan ze praten? Ja, korte zinnen. Nu zegt ze niks. Nee, nu zegt ze niets. Mijn dochter gaat nu 1,5 jr naar een kdc en dat gaat heel goed. Ze heeft al veel bereikt. Vorig jaar zei ze bijna niks. Kon ze zelf de trap niet af. Vraagje: Hoe reageert jouw zoon op sneeuw? Mijn dochter vindt het maar niks. Zo ziet ze de stoep niet meer.

    • 29 december 2014 at 09:46

      Hoi Tamara,
      Dankjewel. Wat fijn dat je dochter zo vooruit gaat! Martine Delfos heeft een boek geschreven dat heet: Autisme vanuit een ontwikkelingsperspectief. Ken je die? Daarin beschrijft zij hoe Autisme meer gezien kan worden als een vertraagde ontwikkeling op sommige gebieden en/of juist een versnelde ontwikkeling op andere gebieden.Bij mijn zoon herken ik dat. Ook hij is de afgelopen jaren enorm vooruit gegaan. Die vooruitgang heeft mij veel hoop gegeven.
      Ik kan mij voorstellen dat jouw dochter sneeuw niks vindt als ze daarmee niet meer ziet hoe de straat eruit ziet. Mijn zoon is dol op sneeuw en ook op zand en water. Hij gaat dan helemaal los. Wel is het zo dat hij onrustig wordt van het idee dat het zou kunnen gaan sneeuwen. Wanneer hij het 1x hoort op tv, blijft hij vragen wanneer en of het nou gaat sneeuwen.

  10. natasja
    28 december 2014 at 13:54

    Hallo,
    Hoe kan ik je blogspot volgen? Ik heb zelf een zoon van 11 met autisme en ik herken heel veel dingen in jouw verhaal! Interessant om je te volgen en wie weet wat de toekomst brengt, misschien wel uitwisseling van tips….
    Groetjes Natasja

    • 29 december 2014 at 08:58

      Hoi Natasja,
      Je kan mijn blog volgen via facebook of twitter. Op de website aan de rechterkant kun je op de icoontjes klikken. Of je laat je emailadres achter (ook rechts op de website). Dan ontvang je een melding van nieuwe berichten. Fijn dat je veel dingen herkent. Uitwisselen van tips is altijd heel welkom!

  11. natasja
    28 december 2014 at 12:40

    Hoi,
    Ik herken een gedeelte van jouw verhaal.Onze dochter word nu 5 jaar en heeft autisme,welke vorm is nog niet duidelijk maar zij heeft ook een ernstige vorm van prikkelstoornis,soms zoekt ze deze op en soms niet.Ook heeft zij een taal en spraak achterstand maar moet zeggen ze gaat nu goed voorruit.
    Het haren kammen is een kriem,haren wassen gaat goed gelukkig.
    Is wel leuk om zo eens de reacties telezen of uit tewisselen,maar sommige dingen die ik dan wel lees vind ik niet voor me zelf van toepassing.
    groetjes

    • 29 december 2014 at 08:30

      Hoi Natasja,
      Ieder kind is uniek en zo is ieder kind met Autisme ook uniek. Moeilijk dat je dochter er ook nog een prikkelstoornis bij heeft. Die term is nieuw voor mij, ik ga daar eens over lezen. Fijn dat ze in ieder geval met haar taal en spraakachterstand vooruit gaat! Het uitwisselen en lezen van reacties is inderdaad leuk en je kan zelf bekijken waar jij wat aan hebt. In ieder geval bedankt voor je reactie en veel succes met je dochter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *