Over mij

Over mij en mijn zoon die Autisme heeft…..

Op dit blog kun je mijn ervaringen lezen als moeder van een kind met een Autisme Spectrum Stoornis oftewel ASS.

Ik ben Anouk, moeder van een zoon van 11 en een dochter van 3.

Mijn zoon heeft sinds zijn vijfde jaar de diagnose PDD-NOS wat tegenwoordig ASS genoemd wordt. Een jaar later kwam daar nog de diagnose ADHD bij.

Ik had natuurlijk wel al het idee dat er iets aan de hand was. Maar ondanks dat ik de nodige ervaring heb, heb ik nooit kunnen vermoeden dat mijn kind één of meerdere psychiatrische aandoeningen zou hebben.

Nadat deze diagnoses gesteld waren, ben ik door een aantal diepe dalen gegaan en heb ik er veel verdriet van gehad. Langzaam kwam het besef dat dit ernstig is en vooral ook: dat dit niet meer over gaat! Ik ben toen veel gaan lezen, wilde alles weten en mij erin verdiepen.

Daarnaast  heb ik de nodige ouderbegeleiding gehad. Het gevoel dat ik hier als moeder iets goeds van moest zien te maken, lag zwaar op mijn schouders. Autisme is de meest onbegrepen aandoening. En hoe verdrietig is het, wanneer een moeder en een kind elkaar voortdurend verkeerd begrijpen?

Nu, vijf jaar later, ben ik zo enorm veel wijzer geworden. Ik heb ontzettend veel geleerd van en over mijn zoon maar ook over mijzelf. We hebben ondertussen het nodige meegemaakt en gelukkig begrijp ik mijn zoon nu echt een stuk beter. Daarnaast wordt ook hij steeds ouder en wijzer. Hij begrijpt steeds beter hoe de wereld in elkaar zit. Echt waar, er kan een hoop veranderen. Het heeft alleen veel tijd en aandacht nodig.

Het idee voor deze site: “Het Is-me Wel Wat” is ontstaan na een jarenlange puzzeltocht naar mijn zoon. Hoe zit het in elkaar? Wat is er nou precies met hem aan de hand? Wat heeft hij nodig. Maar ook: Wat heb ik als moeder nodig? Hoe blijf ik op de been en laat ik mij niet volledig uitputten? Ik besef dat ik niet de enige ouder ben, die worstelt met een kind met Autisme. Mijn ervaringen wil ik hier daarom graag delen. Ik schrijf mijn verhalen het liefst met een knipoog, want tja, uiteindelijk is het natuurlijk gewoon zoals het is.

We moeten er het beste van maken

Omwille van de privacy van mijn zoon, noem ik nergens zijn naam